Tips gezocht: euthanisie-hoe voorbereiden kinderen (4 & 1)?

Dit forum is door iedereen (zowel lid als niet-lid) te bekijken. Er kan hier ook gereageerd worden door niet-leden. Heb je als niet-lid een vraag over deze site/forum of over JJGV? Stel 'm hier.
Plaats reactie
Gebruikersavatar
marjat
Vriend(in) van JJGV
Vriend(in) van JJGV
Berichten: 747
Lid geworden op: do jun 14, 2007 15:44
Reden voor lidmaatschap: Mijn naam is Marja. Juli 2006 is mijn man verongelukt. We hebben een zoon en een dochter van inmiddels 25 jaar.
Locatie: Zwijndrecht

Re: Tips gezocht: euthanisie-hoe voorbereiden kinderen (4 & 1)?

Bericht door marjat » zo aug 07, 2011 0:19

Hallo Michelle,

Wat een moeilijke en verdrietige situatie is het, waar jullie je in bevinden. Maar ook straalt er veel kracht uit: je wilt zoveel mogelijk de regie in eigen hand houden.

Ervaring kan ik niet bieden: mijn man is 5 jaar geleden verongelukt; onze kinderen, een tweeling, waren toen 14 jaar oud. Een afscheid was voor ons niet mogelijk.
Maar terwijl ik je verhaal las vroeg ik me af in hoeverre je kinderen moet voorbereiden. Je dochter weet al heel veel, dat papa heel ziek is en niet meer beter kan worden. Voor een kind is dat al niet te bevatten. Vraag: Is het belangrijk om haar ook voor te bereiden hoe, of kan dat wachten tot later, als ze zelf met vragen komt. Ik bedoel zeker niet dat je dingen moet verzwijgen als ze jullie nu vragen stelt, maar je kunt minder uitgebreid zijn in je informatie.

Waarschijnlijk heb je niet veel aan mijn reactie. Er zijn mensen op de site met jonge kids, waarvan de partner ziek is geweest. Ik hoop dat je ook van hen reacties zult krijgen.

Hoe raar gezegd ook: ik hoop dat jullie met je gezin ondanks alle moeite en verdriet, ook heel veel liefde mogen ervaren in de periode die voor je ligt.
Warme groet, marja.

Rianne
Berichten: 16
Lid geworden op: ma jul 11, 2011 0:17
Reden voor lidmaatschap: Mijn man is nu een jaar geleden overleden aan de gevolgen van kanker. Onze zoon was op dat moment 1 jaar en 9 maanden.
Locatie: Wassenaar

Re: Tips gezocht: euthanisie-hoe voorbereiden kinderen (4 & 1)?

Bericht door Rianne » zo aug 07, 2011 0:54

Michelle,

Allereerst wil ik jullie heel veel sterkte wensen. Helaas weet ik in wat een moeilijke periode jullie nu zitten. Ons zoontje was pas 1,5 jaar toen we hoorden dat mijn man ernstig ziek was en 1 jaar en 9 maanden toen hij overleed. Ondanks dat je misschien denkt dat hij te jong was om het te begrijpen, heeft hij mijns inzien erg bewust mee gemaakt. voor zover mogelijk op deze leeftijd natuurlijk. Hem erop voorbereid dat zijn papa ging overlijden heb ik niet, in de hoop - tegen beter weten in - dat het tij zou keren.
Wel ben ik in de periode voor het overlijden op zoek gegaan naar een boekje om een en ander uit te leggen aan de kleine man. In ons geval werd het "lieve oma pluis" van Dick Bruna. Ik heb dit een soort van herschreven naar "lieve papa" en ben dit direct na mijn mans overlijden gaan voorlezen, hoe moeilijk ik dit zelf ook vond. Ik heb het idee dat het hem wel iets hielp bij het begrijpen.
Ook heeft mijn man nog 2 dagen thuis opgebaard gelegen, zodat de kleine af en toe kon gaan kijken en zou zien dat papa echt niet meer op zou staan.

Natuurlijk is 4 een heel andere leeftijd, maar ik heb het gevoel dat dit voor ons mannetje een goede manier van afscheid nemen is geweest. Voor zover mogelijk.

NOgmaals heel veel sterkte.

Rianne

Gebruikersavatar
kor
Vriend(in) van JJGV
Vriend(in) van JJGV
Berichten: 490
Lid geworden op: vr jan 02, 2009 2:32
Reden voor lidmaatschap: Ben sinds 3 oktober 2008 weduwnaar (wat een afschuwelijk woord), niet jong meer, maar volgens mij maakt het niet zoveel uit hoe oud je bent om dit verdriet te kunnen delen/verdragen
Locatie: Sappemeer

Re: Tips gezocht: euthanisie-hoe voorbereiden kinderen (4 & 1)?

Bericht door kor » zo aug 07, 2011 1:51

Mijn kleindochter was 4 jaar oud toen mijn vrouw volkomen onverwachts stierf. Niet vergelijkbaar dus met jouw situatie, want er was totaal geen sprake van "voorbereiden op". Aangezien we al die vier jaren twee dagen per week voor haar hadden gezorgd (moeder en kind hebben nog twee jaar bij ons in huis gewoond) was de band tussen kleinkind en oma wel heel sterk.

Na het overlijden hebben we haar dan ook zo "gewoon" mogelijk verteld wat er was gebeurd, en haar ook afscheid laten nemen van mijn vrouw en mee laten helpen/doen met de begrafenis en de rituelen daaromheen. Dat kon ze in elk geval goed aan en ik geloof ook, dat het goed is geweest voor haar om het zo te doen. Op die leeftijd is het allemaal nog niet heel eng, maar ze begreep er toch ook wel weer genoeg van dat ze oma nooit meer zou zien na de begrafenis.

Ook ik heb Oma Pluis voorgelezen, dat was voor mij moeilijker dan voor haar, maar ook fijn om te doen. Het gaf haar in elk geval de herkenning dat ook anderen dit kon overkomen, en het was een handvat voor haar om er nog eens over te praten en te vragen.

We hebben later wel gemerkt dat we het initiatief en de vragen vanuit haarzelf moesten laten komen. In het begin gaat zo'n kind mee in de roes van de dag, is het allemaal misschien zelfs nog wel een beetje spannend. Maar net zoals bij ons volwassenen, ook bij haar duurde het een paar maanden voordat ze echt ging beseffen en begrijpen wat dit allemaal betekende, dat je iemand dus echt volledig kwijt kunt raken en nooit meer terugzien. Gevolg: angstig op school, niet willen dat haar moeder wegging (iets waar ze nog nooit last van had gehad), allemaal heel logisch maar het kan nog een behoorlijk drama worden. Maar kinderen hebben een heel goed vermogen om alles wat verdrietig is op een veilig plekje weg te stoppen, en de kunst is dat je het daar als volwassene mooi laat zitten tot ze het zelf weer even tevoorschijn halen.

Ik kan het dan ook wel eens zijn met Marja, probeer zo veel mogelijk in te spelen op haar vragen, wees daar eerlijk en open in, maar meer dan dat is volgens mij alleen maar schadelijk.

Tja, en natuurlijk alvast veel sterkte voor de komende periode, die gaan jullie nodig hebben.

Groet
Kor
Ik erken maar één wet:
léven.
Allen, die wegkwijnen aan een verdriet verraden het
en dat wil ik niet.
(H.Marsman - Lex Barbarorum)

ivanti
Vriend(in) van JJGV
Vriend(in) van JJGV
Berichten: 205
Lid geworden op: wo aug 01, 2007 23:59
Reden voor lidmaatschap: Ik ben 6 weken geleden mijn vriend van 35 jaar verloren. Hij is overleden door een acute hartstilstand en ik blijf achter met 2 zoontjes: de oudste wordt in het najaar 4 en de jongste is nu 9 maanden oud.
Locatie: Zuid Holland
Contacteer:

Re: Tips gezocht: euthanisie-hoe voorbereiden kinderen (4 & 1)?

Bericht door ivanti » di aug 16, 2011 11:41

Pfff, heftig zeg. Bij ons was de dood er van het ene op het andere moment, dus totaal geen "traject" eraan vooraf. Maar mijn oudste zoon was toen nog geen vier jaar oud, dus qua leeftijd wel vergelijkbaar. Met hem ben ik vrijwel meteen naar een orthopedagoog gegaan. Zij adviseerde in alles eerlijk te zijn naar hem. Niet al teveel in details te treden, maar wel altijd eerlijk antwoord te geven, aangepast naar zijn leeftijd. Ik heb ik weet niet hoeveel keer moeten vertellen aan hem dat papa echt niet meer terugkwam, nu niet, volgende week niet en ook volgend jaar niet. Wat ik daarmee wil zeggen is dat kinderen op die leeftijd veel moeite hebben met het woord "nooit". Ze hebben geen tijdsbesef. Papa komt nooit meer terug, papa blijft voor altijd dood. Dat begreep hij niet. Hou er rekening mee dat je vaak het verhaal opnieuw zal moeten vertellen simpelweg omdat het bij die kleintjes niet "aankomt". Mijn zoon nam het voor kennisneming aan en ging weer spelen. Na een uur kwam hij vragen stellen. En daarna weer, en daarna weer. Het is pijnlijk maar je zal het (waarschijnlijk) vaak meoten uitleggen. Snap je wat ik bedoel? Ik (mijn zoon)heb heel veel gehad aan de orthopedagoog, misschien een idee om haar daar heen te laten gaan? Sterkte!!!

EllenvanO
Berichten: 44
Lid geworden op: vr mar 25, 2011 22:18
Reden voor lidmaatschap: Ik ben Ellen, 42 jaar en op 11 januari 2011 en om en uur of 11 heb ik mijn man verloren. Ik heb 2 kleine kinderen 1 van 3,5 jaar en 1 van bijna 5. Mijn man, Tim, heeft zelfmoord gepleegd.
Locatie: Bathmen

Re: Tips gezocht: euthanisie-hoe voorbereiden kinderen (4 & 1)?

Bericht door EllenvanO » wo aug 17, 2011 10:38

Hoi Michelle,

Jee heftig hoor, dat het versneld moest worden. Ik zou vooral op je eigen intuitie afgaan met wanneer je het gaat vertellen.
Misschien heeft je partner nog een goed advies. Het gaat om hem! Misschien kan/wil hij het zelf vertellen?
Ja een goed moment zal er waarschijnlijk niet komen. Dat zou je moeten creeeren. Je kan evt vragen hoe ze over de ziekte van papa
denken... Misschien heeft je kind het dan ook wel over de dood (misschien ergens gehoord..).

Ik heb het net aan mijn dochter gevraagd. Mijn dochter was 4 toen mijn man zelfmoord pleegde en is nu 5 jaar. Toen ik jouw dillema aan haar voorlegde, zei ze dat ze het wel van tevoren had willen weten en dan het liefst 1 dag. Dan had ze afscheid kunnen nemen..... Ik vroeg het ook net aan mijn zoontje van 3 jaar en die had het ook van tevoren willen weten.
Misschien is het wel het beste om er geen nacht tussen laten zitten......

Heel veel sterkte!
Ellen

EllenvanO
Berichten: 44
Lid geworden op: vr mar 25, 2011 22:18
Reden voor lidmaatschap: Ik ben Ellen, 42 jaar en op 11 januari 2011 en om en uur of 11 heb ik mijn man verloren. Ik heb 2 kleine kinderen 1 van 3,5 jaar en 1 van bijna 5. Mijn man, Tim, heeft zelfmoord gepleegd.
Locatie: Bathmen

Re: Tips gezocht: euthanisie-hoe voorbereiden kinderen (4 & 1)?

Bericht door EllenvanO » vr aug 19, 2011 12:03

Hoi Michelle,

Goed dat je het verteld hebt. Ik ben benieuwd hoe het met jullie gaat.

Heel veel sterkte!
Ellen

ivanti
Vriend(in) van JJGV
Vriend(in) van JJGV
Berichten: 205
Lid geworden op: wo aug 01, 2007 23:59
Reden voor lidmaatschap: Ik ben 6 weken geleden mijn vriend van 35 jaar verloren. Hij is overleden door een acute hartstilstand en ik blijf achter met 2 zoontjes: de oudste wordt in het najaar 4 en de jongste is nu 9 maanden oud.
Locatie: Zuid Holland
Contacteer:

Re: Tips gezocht: euthanisie-hoe voorbereiden kinderen (4 & 1)?

Bericht door ivanti » za aug 20, 2011 9:15

Leeg, onwerkelijk, bizar...heel herkenbaar Michelle...gecondoleerd met het verlies van je man en de vader van je kids... Veel sterkte, kracht en wijsheid gewenst bij het geregel waar je nu in zit. En als je de tijd en de puf kan vinden, probeer je dan aan te melden. Op het gesloten stuk van het forum vind je veel meer dan in het openbare gedeelte. Troost, erkenning en herkenning zijn waarschijnlijk nu heel belangrijk. En dat kan je hier vinden.

Nogmaals sterkte...

alice
Berichten: 556
Lid geworden op: ma mei 31, 2010 18:14
Reden voor lidmaatschap: Ik was al lid en mis toch nog altijd het wederzijds begrip van lotgenoten.
Alfred is plotseling overleden 26 januari 2007. Achtergebleven met 2 lieve jongens van toen 4 en 6, nu 12 en 10. Sinds september 2012 ben ik hertrouwd met Jeroen.
Locatie: Hardenberg

Re: Tips gezocht: euthanisie-hoe voorbereiden kinderen (4 & 1)?

Bericht door alice » do aug 25, 2011 14:03

Pf, lees dit allemaal nu pas,..25 augustus. Je man is nu al begraven of gecremeerd. In hoeverre kun je kinderen voorbereiden en begeleiden in zo'n intens verdriet en gemis. Wilde je allereerst condoleren met dit ingrijpende verlies en adviseren om je hier aan te melden. Mijn ervaring met kinderen en rouw is wel dat ze niet altijd maar verdrietig zijn. Het zijn en blijven kleine kinderen. Ze kunnen ineens verdrietig zijn en dan weer opspringen met bijv 'zullen we op de trampoline?' Het voorbereiden van kinderen op het overlijden van een ouder, of het vertellen achteraf. Beiden zijn ontzettend zwaar. Heel veel sterkte voor de komende tijd. Alleen met je kinderen achterblijven. Het is verdraaid zwaar en onwerkelijk. Nu zit je vast nog in een roes...

Plaats reactie